De term “kelderkraker” in het voetbal verwijst naar een wedstrijd tussen twee ploegen die zich onderaan de ranglijst bevinden, vaak vechtend tegen degradatie. De sportvrienden spelen op een niveau dat zelfs degradatie niet mogelijk is, maar toch zijn deze duels doorgaans beladen en spannend. Niet vanwege hoogstaand spel, maar door de grote inzet en het belang van de punten.
Voor beide teams kan een overwinning cruciaal zijn om het goede gevoel terug te krijgen, waardoor de intensiteit vaak hoog ligt en de emoties bij spelers en supporters sterk oplopen. Hoewel het niveau van het spel soms te wensen overlaat, maken de spanning en het alles-of-niets-karakter kelderkrakers tot unieke en vaak memorabele wedstrijden.
En dan heb je de topper – het chique neefje van de kelderkraker. Waar een kelderkraker soms voelt als een survivalshow met modderworstelen, is een topper eerder een gala-avond met champagne en glitter. Bij een topper draait het om prestige en titelkansen, terwijl een kelderkraker vooral gaat om: “Hoe voorkomen we dat we volgend jaar tegen FC Niemand spelen op een veld naast een koeienstal?”
Het verschil? In een topper zie je tiki-taka en tactische meesterzetten; in een kelderkraker is het meer “rammen en hopen dat de bal niet terugkomt.” Maar eerlijk is eerlijk: beide wedstrijden zijn bloedstollend – de één om te heersen, de ander om niet te verzuipen.
En dan zijn er nog de sportvrienden die al jaren meer kelderkrakers dan toppers spelen. Voor hen is de rode lantaarn geen abstract begrip, maar een trouwe metgezel. Elke wedstrijd begint met hoop op verbetering en eindigt meestal met de conclusie dat conditie en techniek toch echt overschatte begrippen zijn. Hun spel is een mengeling van passie, wanhoop en pure improvisatie, waarbij de bal vaker richting parkeerplaats gaat dan richting doel.
Maar ze blijven komen, want ergens diep vanbinnen leeft nog steeds die droom: ooit een topper spelen… al is het waarschijnlijk in een veteranencompetitie.
Dit seizoen is het verhaal niet anders, al voelt het anders. De resultaten vallen opnieuw tegen, maar het spel is beter dan in voorgaande jaren – soms zelfs verrassend goed. Alleen het geluk lijkt structureel de verkeerde kant op te vallen: paal, lat, een scheidsrechter met selectief zicht… je kent het wel.
Toch zijn de voortekenen positief. De ploeg speelt met meer lef, creëert kansen en laat zien dat er potentie is. Het wachten is op die ene ommekeer, het moment waarop de bal wél goed stuitert. En als dat gebeurt, dan is het niet langer een kelderkraker, maar misschien – heel misschien – een opstap naar iets moois.
Afgelopen zaterdag stond er daadwerkelijk een kelderkraker op het programma. USV 3 was de tegenstander en net als de sportvrienden hadden zij in de eerdere wedstrijden 3 punten vergaard. Het doelsaldo bepaalde dat de sportvrienden geen laatste, maar een-na-laatste stonden. En als je kijkt naar verliespunten, vertekent de lijst enorm. De sportvrienden hebben pas 6 wedstrijden gespeeld, terwijl menig team al 9 wedstrijden afgerond heeft. Een positief resultaat zou dus wonderen kunnen doen.
Vaak zie je dat teams die onderaan de ranglijst bungelen moeite hebben om spelers op de been te krijgen. Maar deze zaterdag waren 19 man beschikbaar om het kunstgras te betreden. Rob had met Bas afgestemd om de handschoenen een keer over te dragen en Bas keepte een prima wedstrijd. Dit leidde tot de man-of-the-match-uitverkiezing, die hij moest delen met Jeroen.
In de kleedkamer werd duidelijk gemaakt dat de laatste 2 wedstrijden voor de winterstop echt gewonnen moesten worden. Komende week staat weer een concurrent klaar en 6 punten zorgen voor serieuze aansluiting bij de grote middenmoot.
De opstellingspuzzel werd gelegd, een heuse goede en collectieve warming-up werd gedaan en zo begonnen de sportvrienden aan de wedstrijd.
De eerste minuten waren voor USV. Het spel speelde zich vooral op de helft van de sportvrienden af en een paar speldenprikken werden uitgedeeld. De kansjes werden naast geschoten of waren een prooi voor Bas. Na zo’n 10 minuten spelen veranderde het spelbeeld. Het middenveld kreeg grip op de tegenstander en er werden steeds meer aanvallen op de mat gelegd.
Dit resulteerde in de 1-0. Na een goede aanval belandde de bal bij Karel die de bal op doel schoot. De keeper, die de indruk wekte een speler te zijn, kreeg de bal in drie keer niet in zijn handen en werkte eigenhandig dit houdbare schot in het doel. Karel is nog een arbitragezaak bij de KNVB gestart om het doelpunt op zijn naam te krijgen, maar een keeper als Bas had dit schot simpel gekeerd. Uw verslaggever durft dan ook te beweren dat de KNVB onverbiddelijk zal zijn en het als eigen doelpunt in de analen zal opnemen.
Niet lang daarna stoomden de sportvrienden weer op. Luuk, als rechtsbuiten gestart, was al meermaals zijn directe tegenstander te snel af. En ook nu kwam hij vanaf de punt zestien richting doel. Zijn bekeken schot belandde in de verre hoek, de weelde van een 2-0 voorsprong was een feit.
Dit was het moment om de wedstrijd te beslissen, maar als zo vaak lukte het niet om de score uit te breiden, waardoor de sportvrienden met 2-0 gingen rusten.
In de kleedkamer werden veel complimenten gegeven. Het goede spel van de afgelopen weken werd eindelijk beloond. Daarentegen waarschuwden de spelers elkaar dat de wedstrijd nog niet gespeeld was. Een tegendoelpunt kon een kantelpunt betekenen.
Met 6 wissels werd de tweede helft gestart. Al snel werd duidelijk dat USV alles of niets ging spelen. Het lukte de sportvrienden maar spaarzaam om onder de druk uit te spelen. Bovendien viel vlaggetjesdag dit jaar vroeg, want elke gevaarlijke aanval werd door de grensrechter vakkundig afgevlagd.
Zo ook een mooie aanval waarbij Benjamin op links doorbrak en de bal panklaar voor Joëll neerlegde. De 3-0 was een feit, maar eerdergenoemde grensrechter kon de goed leidende scheidsrechter toch overtuigen van buitenspel. En zo was de bevrijdende treffer van Joëll ongeldig.
USV ging fysieker spelen en de sportvrienden gingen steeds meer achteruitlopen. Er werden geen kansen weggegeven, maar de instructies van de kant waren duidelijk: blijf voetballen en sluit eerder aan.
Tien minuten voor tijd werd Jeroen de held. Een spaarzame uitbraak van USV leidde tot een grote kans. De aanvaller kon op Bas af en omspeelde hem. Voordat hij de bal in het lege doel kon werken, was het echter Jeroen die met een sprint en sliding deze kans onschadelijk maakte. Achteraf was iedereen het eens dat dit het moment van de wedstrijd was.
De grensrechter bleef maar vlaggen en daarom besloot Tim om het zelf maar eens te proberen. In dribbelend vanaf het middenveld, besloot hij vanaf zo’n 30 meter te schieten. Met de precisie van een scherpschutter eindigde de bal in de kruising en was het verzet van USV gebroken. Zelfs de grensrechter kon geen reden verzinnen om alsnog te vlaggen.
De wedstrijd werd verder vakkundig uitgespeeld en daarmee kwamen er drie dikverdiende punten bij voor de sportvrienden. Daarmee stijgen zij een plek op de ranglijst en is de eerdergenoemde middenmoot weer reëel.
Komende zaterdag is de bijzondere wedstrijd tegen IJVV 9. Dit team verloor een aantal weken geleden een speler, vriend en gangmaker. De sportvrienden zullen hier zaterdag uiteraard bij stilstaan. Deze wedstrijd wordt gespeeld op de Vegtlust en start om 12.15 uur op veld 3.
“Zijlijner”
