De zomerstop zit er weer op. Een periode waarin spieren konden herstellen, vakantiekilo’s zich konden nestelen en iedereen even de illusie mocht hebben dat conditie vanzelf terugkomt zodra de bal weer rolt. Na de glansrijke afsluiting van vorig seizoen — een keurige laatste plaats, want iemand moet tenslotte het klassement van onderen bewaken — beginnen we met frisse moed, nieuwe energie en hopelijk iets minder rekensommen om degradatiescenario’s te voorkomen.
Ook binnen het team is er het nodige veranderd. Jorick, Michel, Matthijs en Timo hebben hun voetbalschoenen aan de wilgen gehangen, terwijl Fedde na zijn huwelijk en verhuizing eind september ook afscheid neemt. Jacco en Jeroen zijn daarnaast tot de winterstop niet inzetbaar, waardoor de puzzel voor de staf er niet eenvoudiger op is geworden. Gelukkig is er ook versterking: Hein is nieuw binnen de ploeg en mag meteen ervaren dat Berkum 10 niet zomaar een team is, maar een zorgvuldig opgebouwde mix van ambitie, gezelligheid en blessuregevoelige realiteit.
De eerste wedstrijd van het nieuwe seizoen bracht meteen een vertrouwd ritueel met zich mee. Volgens goed gebruik, en inmiddels bijna sinds mensenheugenis, openen de voetbalvrienden hun campagne met een uitwedstrijd op veld drie bij SVI. Geen rood tapijt, geen stadionlichten, maar wel dat ene veld waar de voorbereiding pas écht begint en waar de hoop op een succesvol seizoen traditioneel nog precies negentig minuten volledig intact blijft. Dit keer was SVI 10 de tegenstander in de eerste bekerwedstrijd, wat meteen de perfecte gelegenheid bood om te kijken of de zomerstop vooral rust, ritme of toch vooral roest had opgeleverd.
Alsof de voorbereiding nog niet uitdagend genoeg was, stond de hele week ook nog in het teken van de Berkumweek. Op dinsdag hadden enkele sportvrienden zich al keurig van hun sportieve kant laten zien tijdens de Berkumloop, waarna zij samen met de rest van het team hielpen bij de op- en afbouw van het parcours. Donderdag volgde de pubquiz, waar waarschijnlijk vooral het geheugen en de onderlinge discussies werden getest en vrijdag werd tijdens de 90’s party tot in de late uurtjes aangetoond dat sommige mannen conditioneel nog altijd verrassend lang mee kunnen — zolang er maar geen bal aan te pas komt. Alsof dat nog niet genoeg was, vonden een aantal sportvrienden het bovendien belangrijker om een straatfeest te organiseren en bij te wonen dan zelf weer de wei in te gaan. Kortom: de eerste bezettingsuitdaging van het seizoen lag direct op tafel.
Gelukkig wilden Chris, Job en Ryan wél een wedstrijd spelen, waardoor de selectie alsnog met kunst- en vliegwerk richting SVI kon worden opgelapt. De bekercampagne blijft daarbij altijd een prachtig fenomeen. Pas na negentig minuten weten we namelijk of we daadwerkelijk voor de beker gaan, of dat deze drie wedstrijden achteraf heel professioneel worden weggezet als nuttige oefenpotjes. Zo flexibel kan topsport zijn. Feit was in ieder geval dat een overwinning de Hollandse Avond in de Berkumweek een stuk aantrekkelijker zou maken. Winnen en daarna met opgeheven hoofd de feesttent in: het blijft toch net wat lekkerder dan jezelf met een lauwe glimlach en een slap excuus richting de bar bewegen.
Er waren tijden dat een bezoek aan SVI bij voorbaat al voelde als een middag waarop winnen lastig ging worden. Niet per se omdat de tegenstander altijd zoveel beter was, maar omdat er in het verleden nog weleens scheidsrechters rondliepen die het begrip ‘thuisfluiter’ met opvallend veel toewijding wisten te interpreteren. Gelukkig is dat beeld bij SVI de laatste jaren duidelijk en positief aan het veranderen. Sterker nog: we kunnen nu al melden dat er deze middag gewoon een uitstekende scheidsrechter op het veld stond. Kijk, zo maak je direct een goede indruk voordat er überhaupt een bal geraakt is.
Na enig passen, meten en het gebruikelijke telwerk werd besloten om in een vertrouwde 4-3-3formatie te starten. Kelvin en Eduard maakten al vóór de aftrap duidelijk dat scherpte op wedstrijddagen nog een aandachtspuntje is: zij arriveerden keurig nét een minuut te laat, incasseerden daarmee direct hun eerste boete van het seizoen en mochten vervolgens op de bank plaatsnemen. Daar troffen zij Henk, terwijl ook Fedde zich later bij het gezelschap zou voegen, omdat hij pas in de tweede helft kon aansluiten. Onder de lat keerde Rob terug, voor het eerst sinds zijn hersenschudding in maart — een rentree die alleen al vanwege de helmloze moed een applausje waard was. Achterin vormden Ryan en Luuk het centrale duo, met Ane Marius op rechts en Job als linksback. Op het middenveld nam Cris als vanouds de centrale regie in handen, geflankeerd door Tim en Chris Zuidberg. Voorin mocht nieuweling Hein meteen in de punt van de aanval beginnen, met Karel en Thom als aanvallende compagnons op de flanken. Daarmee stond er, ondanks alle personele uitdagingen, toch weer een elftal binnen de lijnen dat er op papier verdacht veel uitzag als een voetbalteam.
De eerste minuten gaven in elk geval reden tot voorzichtig optimisme. De bal ging aardig van voet tot voet, er werd gezocht naar de vrije man en zowaar werden de eerste aanvallen met enige overtuiging opgezet. Voor wie even niet beter wist, leek het alsof de zomerstop vooral had gezorgd voor rust, overzicht en hernieuwde voetbalhonger. Alleen bleek bij de eindpassing en vooral bij de lange bal dat de honderd procent scherpte na al die maanden nog ergens tussen de strandhanddoeken, barbecues en festivalbekers was blijven liggen. De intentie was er, het idee ook, maar de uitvoering had hier en daar nog duidelijk last van vakantiesluiting.
Na een paar plaagstootjes over en weer was het uiteindelijk SVI dat als eerste toesloeg. Een lange bal leek in eerste instantie nog redelijk onschuldig, maar werd achterin net gemist door Ryan. Luuk probeerde vervolgens nog in te grijpen, maar werd handig — en tot ieders lichte teleurstelling ook gewoon reglementair — aan de kant gezet. De spits van SVI kwam daardoor oog in oog met Rob en bleef opvallend koel. Met een beheerste schuiver verdween de bal langs onze doelman in het net, waardoor de eerste officiële tegenvaller van het seizoen al vroeg kon worden genoteerd: 1-0 voor SVI.
Op dit niveau krijg je bovendien niet alleen te maken met tactiek, tegenstanders en veldbezetting, maar ook met spelers die de avond ervoor nét iets te lang in de stad zijn blijven hangen. Thom bleek daarvan deze middag het levende bewijs. Na een halfuur spelen kwam hij tot de conclusie dat zijn maag, hoofd en voetbalbenen nog geen gezamenlijke vergadering hadden belegd over de eisen van deze bekerwedstrijd. De samenwerking tussen binnenwerk en buitenkant verliep stroef, en dus liet hij zich wijselijk wisselen. Soms is zelfkennis ook gewoon topsport. Kelvin mocht vervolgens binnen de lijnen komen en werd, geheel tegen zijn natuurlijke voetbalinstincten in, geposteerd op de linksbuitenpositie. Terwijl de technische commissie langs de lijn nog driftig bezig was met het uittekenen van een hernieuwde formatie waarin iedereen misschien nét iets beter tot zijn recht zou komen, had Kelvin daar zichtbaar weinig boodschap aan. Soms is tactiek immers vooral iets voor mensen zonder bal aan de voet. Plots viel die bal voor zijn voeten en waar menigeen nog had nagedacht over looplijnen, afspeelmogelijkheden of de vraag of dit nu eigenlijk wel zijn positie was, deed Kelvin precies wat nodig was: hij haalde uit en trof vakkundig doel. Daarmee stond de stand weer gelijk en kon de technische commissie haar papieren voorlopig weer opvouwen: 1-1.
Met die 1-1 werd uiteindelijk ook de rust bereikt. Dat was mede te danken aan de latere man of the match Rob — een titel die hij overigens sportief moest delen met Kelvin — die bij een nieuwe éénop-één met de spits liet zien dat keepersinstinct niet zomaar verdwijnt na een paar maanden afwezigheid. Waar velen de bal al in gedachten achter hem zagen liggen, bracht Rob met een sublieme reactie redding en rust tegelijk. Aan de andere kant zetten de sportvrienden daar in het laatste kwartier niet bijzonder veel tegenover. Een paar schoten, enkele voorzetten die vooral de cornervlag en het omliggende luchtruim deden schrikken en verder vooral de hoop dat de thee in de rust net wat meer scherpte zou brengen dan de aanval op dat moment liet zien.
Na rust golfde het spel wat meer op en neer. De sportvrienden kwamen verzorgder voor de dag, combineerden bij vlagen net wat rustiger en lieten zien dat de thee in elk geval niet volledig zonder effect was gebleven. SVI koos ondertussen vooral voor de lange bal en vertrouwde daarnaast op de bevliegingen van de spitsen, een tactiek die op dit niveau verrassend vaak nog onder de noemer ‘plan B’ valt, maar soms gewoon plan A blijkt te zijn. Uit een voorzet vanaf de flank belandde de bal vervolgens op de lat boven Rob. De teruggekomen bal viel precies goed voor SVI en werd zonder al te veel tegenstand moeiteloos in het lege doel gekopt. Daarmee stond het opnieuw scheef en keken de sportvrienden tegen een 2-1 achterstand aan.
Een paar minuten later leek SVI de wedstrijd misschien wel definitief naar zich toe te trekken. Opnieuw was het een lange bal die voor gevaar zorgde, waarna de spits het duel aanging met Job. Daarbij werd Job opzichtig in de rug geduwd, al leek dat de spits zelf verder niet te hinderen in zijn afwerking. Hij schoot de bal koeltjes langs Rob en heel SVI dacht even aan de 3-1. Alleen had de eerdergenoemde uitstekende scheidsrechter gelukkig wél gezien wat er gebeurde. Hij bestrafte de duw terecht, keurde de treffer af en zorgde daarmee voor opluchting bij Berkum.
Daarna namen de sportvrienden het heft steeds nadrukkelijker in handen. SVI kwam er nauwelijks nog uit en waar de lange bal eerder nog voor dreiging zorgde, veranderde die nu vooral in een vorm van balbezit voor wie toevallig het eerst bij de tweede bal was. In deze fase werd het overwicht ook eindelijk uitgedrukt in doelpunten. Twee keer was Karel de man van de assist. Eerst slingerde hij de bal richting de tweede paal, waar Job opdook om de gelijkmaker binnen te werken. Even later zorgde opnieuw een voorzet van Karel voor gevaar. De keeper van SVI verwerkte de bal niet overtuigend, waarna Hein alert reageerde en zijn rekening bij de sportvrienden opende. Daarmee was de achterstand omgebogen en stond er ineens een prachtige 3-2 voorsprong op het bord.
De sportvrienden roken bloed en wilden doordrukken, maar juist op het moment dat de wedstrijd de goede kant leek op te vallen, sloeg SVI vanuit het niets weer toe. Na een plotselinge tegenstoot kreeg de thuisploeg een vrije trap op zo’n twintig meter van het doel. De bal werd met precies de juiste snelheid en richting bovenhoek gestuurd. Rob zat er nog met zijn hand aan, maar kon niet voorkomen dat de bal toch tegen de touwen eindigde: 3-3. Alsof dat nog niet zuur genoeg was, kregen de sportvrienden even later ook nog het welbekende deksel op de neus. Opnieuw was het een lange bal richting de spits die voor problemen zorgde. Dit keer nam hij de bal goed mee en legde hem met een keurige boog in de lange hoek. Daarmee keek Berkum ineens weer tegen een 4-3 achterstand aan.
In de slotfase gooiden de sportvrienden alles naar voren, gingen ze één-op-één spelen en werd Job als stormram naar de punt gestuurd. Verder dan een paar speldenprikken kwam het echter niet meer, waardoor de ommekeer net zo snel verdween als hij gekomen was. En zo eindigde de eerste bekerwedstrijd in een nederlaag, al mogen we inmiddels natuurlijk ook gewoon spreken van een bijzonder nuttige oefenwedstrijd. Dat klinkt niet alleen beter, het past ook uitstekend bij de fase waarin dit elftal zich bevindt.
Want ondanks de uitslag bood het spel zeker perspectief voor het komende seizoen. Er werd bij vlagen aardig gecombineerd, er zat energie in de ploeg en de nieuwe verhoudingen binnen het team beginnen langzaam vorm te krijgen. Als de passing de komende weken nog wat strakker wordt en er verdedigend net iets scherper wordt ingegrepen op de momenten dat het moet, dan kan het bijna niet anders dan dat de sportvrienden hoger eindigen dan vorig seizoen. Al is dat, met de laatste plaats nog vers in het geheugen, misschien ook weer niet de allerhoogste lat die ooit gelegd is.
“Zijlijner”
