Het voorjaar begint langzaam te ontwaken, met de eerste groene sprieten die zich voorzichtig laten zien langs het veld. Hoewel het weer zich soms grillig gedraagt met onverwachte buien en flinke windvlagen, was het afgelopen zaterdag gewoon prima sportweer. De spelers konden zonder al te veel gedoe lekker voetballen en genieten van de frisse buitenlucht.
Toch was de selectie deze week weer wat beperkt door een aantal blessures en skivakanties. Hierdoor moest er flink geschoven worden met de opstelling en waren Max en Eric vanuit het 8e aangehaakt.
En dan is daar Jeroen, normaal gesproken een vaste waarde in het team, maar deze week afwezig wegens skivakantie. Helaas bleef het niet bij een onschuldig weekje pisteplezier; Jeroen kwam namelijk in botsing met een skikanon. Nee, niet zo’n charmante ski-instructrice, maar het echte, bruut metalen apparaat dat sneeuw de berg op blaast. Je zou denken dat hij wel wat gewend is, maar ditmaal bleek het skikanon toch een tandje sterker.
Het apparaat heeft de strijd glansrijk gewonnen: Jeroen werd met een helikopter afgevoerd, als een ware stuntman. Een operatie volgde om zijn gebroken arm te repareren — de arm zit inmiddels beter in elkaar dan de gemiddelde IKEA-kast. De hersenschudding laat zich ook niet zomaar wegpoetsen; die zal nog wel even doorspelen, net als een slechte polonaise na carnaval. Kortom, het seizoen is voor Jeroen helaas voorbij, maar zijn verhaal zal nog vaak als waarschuwing klinken langs de zijlijn: blijf uit de buurt van skikanonnen!
Er stond een wedstrijd tegen IJVV 9 op het programma. Thuis waren de sportvrienden met 5-1 verslagen. Mede doordat men het nodig vond om een ex-speler van het 1e, geen lid meer overigens, en spelers uit het 2e op te stellen. Beetje onsportief. Dus men was gewaarschuwd. Iedereen wist nu dat het geen gewone pot zou worden; de scherpte moest vanaf minuut één aanwezig zijn. De voorbereiding was dan ook net even wat serieuzer dan normaal, want niemand wilde opnieuw verrast worden door een ‘sterk’ aangepast elftal.
Dit keer bleek IJVV de strijd eerlijk aan te willen gaan, want ze kwamen met hun eigen spelers op het veld. Geen verrassingen met oudgedienden of invallers uit hogere elftallen; het team was compleet zoals het hoort. Dat zorgde meteen voor een andere sfeer, want iedereen wist: vandaag wordt het een echte sportieve krachtmeting, zonder gekke trucs achter de schermen.
En eerlijk is eerlijk: IJVV 9 bestaat uit een ontzettend leuke, hechte vriendengroep die niet alleen voor het voetbal komt, maar vooral ook voor de gezelligheid. Ze hebben de afgelopen maanden het nodige te verduren gehad, met tegenslagen binnen en buiten het veld, maar toch blijven ze positief en weten ze de sfeer erin te houden. Dat verdient absoluut respect; het laat maar weer zien dat voetbal meer is dan winnen — het draait vooral om samen plezier maken, elkaar steunen en niet bij de pakken neerzitten als het even tegenzit.
De scherpte was deze keer duidelijk aanwezig — of in elk geval scherper dan de vorige keer, want toen stonden we binnen een minuut alweer met 1-0 achter. Er zit dus progressie in: nu hielden we de nul maar liefst tot de derde minuut! Dat is toch twee minuten langer genieten van de illusie dat we zelf zouden scoren. Je zou bijna zeggen dat de warming-up eindelijk effect begint te hebben, al bleef het scorebord uiteindelijk niet lang blanco. Maar hé, vooruitgang is vooruitgang, nietwaar?
Gelukkig hoeven wij ons geen zorgen te maken over toeschouwers die vaststaan in de file of nog bij de kassa moeten wachten op hun kaartje. Want wie niet vanaf het eerste fluitsignaal aanwezig was, heeft direct een spektakel gemist: in de vierde minuut bracht Luuk de stand alweer op gelijke hoogte, maar nog geen minuut later kregen we alweer een tegentreffer om de oren. Kom je dus te laat, dan kun je zomaar drie doelpunten mislopen voordat je goed en wel een plekje aan de zijlijn hebt gevonden. Het is maar goed dat de supporters van de sportvrienden zonder stress meteen langs het veld kunnen staan — want in dit tempo is het bij ons altijd meteen feest!
Het verdere verloop van de 1e helft was een ware nek-aan-nekrace, waarbij beide ploegen elkaar nauwelijks wat gunden. Toch was het spelbeeld allesbehalve vlekkeloos: passes kwamen regelmatig niet aan, de bal werd meer dan eens knullig verspeeld en de communicatie liep soms spaak. Je kon merken dat de zenuwen meespeelden, want de fouten stapelden zich op — aan beide kanten. Het was zo’n pot waarin je vaker de handen in het haar sloeg dan juichend de lucht in sprong, maar juist daardoor bleef het spannend.
De uiteindelijke man of the match Tim besloot het na een halfuur van afstand te proberen. En dat had succes. De 2-2 was een feit.
Maar net als eerder in de wedstrijd, mochten de sportvrienden hier niet lang van genieten. Binnen een minuut na de gelijkmaker was het IJVV die weer de leiding nam. Was de bal wel of niet de lijn gepasseerd? De beste grensrechter van de kelderklasse, Anne Wybe, wees gedecideerd naar het midden. De spits maakte aan alle onzekerheid en mogelijke discussie een eind door de bal ook nog extra in het doel te schieten en zo de 3-2 ruststand op de borden te zetten.
In de rust vielen de clichés weer om de oren. “Hier valt wat te halen”, “er liggen kansen”, “als we zuiver spelen, komt het goed”. Met een aantal wissels werd de tweede helft begonnen.
Na een uur spelen was het weer IJVV die scoorden en daarmee het verschil op 2 brachten. En nu waren het de sportvrienden die gelijk antwoordden. Wederom Tim met een afstandsschot. De keeper verkeek zich op de stuit en liet deze schijnbaar houdbare bal in het doel rollen. De aansluiting was weer terug en de jacht op de gelijkmaker werd ingezet.
IJVV beperkte zich tot counteren en een kwartier voor tijd werd de wedstrijd beslist. De sportvrienden hadden geen energie en wissels meer om het tij nogmaals te keren en zo werd deze wedstrijd onnodig, maar terecht verloren.
De scheidsrechter floot de sportieve wedstrijd af en gaf zelfs aan dat met zo’n wedstrijd het fluiten een makkie was. En dat was het ook. Twee ploegen die aan elkaar gewaagd waren, maar ook vanuit respect met elkaar omgingen. Lekker voetballen op een mooie voorjaarsdag, dat is toch alles wat we nodig hebben om het weekend te vieren?!?
Komende zaterdag komt WVF 9 naar de Vegtlust. Weer een wedstrijd om 3 punten op het juniorentijdstip van 12.15 uur. Lukt het de sportvrienden om eindelijk weer eens een overwinning bij te schrijven?
“Zijlijner”
