Terwijl de meeste sportteams hun spieren soepel houden tijdens de winterstop, deed Berkum 10 het net even anders. Na de laatste wedstrijd op 13 december lagen de voetbalschoenen niet alleen in de kast, maar werden ze waarschijnlijk zelfs uitgeleend als kerstboomversiering. Trainingen? Die werden ingeruild voor gourmetavondjes, oliebollensessies en het serieuze werk: het vinden van de beste chocolademelk. Het sociaalste team van de reserve 6e klasse zaterdagvoetbal had van 13 december tot 24 januari één gezamenlijk doel: geen bal aanraken en vooral geen hardloopbroek dragen.
De WhatsApp-groep veranderde van tactiek bespreken naar het delen van foto’s van kersttruien, familiefeesten en mislukte pogingen om een winterwandeling te maken. Zelfs de meest fanatieke speler gaf toe: “Mijn conditie was al beroerd, maar na deze winterstop moet ik eerst weer leren rennen zonder te hijgen.” Maar ja, het hoort erbij. Want bij de sportvrienden draait het niet alleen om winnen, maar vooral om samen plezier maken – en daar is geen winterstop tegen bestand.
Over die wedstrijd tegen IJ.V.V. 9 op 13 december kunnen we kort zijn: het was een masterclass in selectiespelers laten invliegen. Blijkbaar had IJ.V.V. 9 een seizoen abonnement op het doorschuiven van het halve tweede, want voor we het wisten stonden er op het veld ineens spelers waarvan het gemiddelde balcontact hoger lag dan ons aantal trainingsuren in de hele winterstop. De eindstand? 5-1, natuurlijk. Maar goed, met zoveel talent op het veld had zelfs de VAR overwogen om gewoon direct af te fluiten. Ach ja, als de sportvrienden ooit Champions League-ambities krijgen, weten ze nu hoe het moet: gewoon een paar divisies omhoog lenen en de rest uitzingen.
Deze wedstrijd stond ook deels in het teken van Berend Lansier die in oktober veel te vroeg is overleden. IJVV had een herdenkingswedstrijd gespeeld en daarmee geld ingezameld voor het gezin van Berend. De sportvrienden hebben met hulp van de senioren, leden en sponsoren van Berkum hier een mooi bedrag aan toe kunnen voegen.
En zo werd het ineens 2026. Een jaar van nieuwe rondes en nieuwe kansen. Door de winterse omstandigheden was de eerste wedstrijd dit kalenderjaar alweer afgelast en mochten we de competitie hervatten met de wedstrijd tegen SVI 12.
Vooraf waren de sportvrienden van mening dat het een koude zaterdagmiddag zou worden, maar niets was minder waar. Op een windstil hoofdveld in een aangenaam winterzonnetje was het prima voetbalweer.
De selectie is dit jaar breed en ook deze zaterdag waren er 16 spelers die min of meer op tijd het sportpark betraden. Mooi om te vermelden is dat Ane Marius weer terug van weggeweest is en een prima 1e helft op de mat legde.
SVI 12 bivakkeert in de top van de ranglijst. Dit jonge en talentvolle team staat daar niet voor niets. Met prima voetbal werden de sportvrienden achteruitgedrukt en vooral gedwongen om kansen te voorkomen. Het spel speelde zich dan ook vooral op de helft van de sportvrienden af. Lukte het om de bal te veroveren, dan was deze snel weer heroverd door SVI.
De sportvrienden hadden moeite met de lopende spelers op het middenveld en zonder andere tekort te doen, was het aan onze oudere spelers te danken dat hele grote kansen uitbleven. Cris, nog net geen abraham, liep de longen uit zijn lijf en stuurde als een veldheer de spelers om hem heen aan. Jeroen, ook nog net geen abraham, stond zijn mannetje centraal achterin. Samen met Michel, nog lang geen abraham, werden aanvalslijnen vakkundig doorzien.
En werd er door SVI toch een gaatje gevonden, dan was de enige echte abraham nog aanwezig om de bal te keren.
Na een aantal plaagstootjes van de sportvrienden had Tim ineens een splijtende pass door het centrum in huis. Karel was net op tijd bij de bal, verlengde deze en zag de bal vervolgens net langs de verkeerde kant van de paal hobbelen. Geen makkelijke kans, maar het had een beter lot verdiend.
SVI begon voor rust nog meer aan te dringen, maar Rob was vaak een sta in de weg voor de aanvallers. Toch kwamen de bezoekers op een 1-0 voorsprong. Daar waar het voetballend niet lukte, was een doodspelmoment de oplossing. Bij een goed aangesneden corner kwam de speler goed voor de verdediger. Door de strakke voorzet en het juist inlopen sloeg de kopbal als een granaat in de kruising binnen. Jeroen die de paal afdekte heft de bal alleen maar gehoord en kon van deze afstand niets meer repareren.
De laatste fase van de 1e helft was overleven. Echt grote kansen kwamen er niet, maar de ene na de andere aanvalsgolf volgde richting de helft van de sportvrienden. De thee en de rust kwamen dan ook niet ongelegen.
In de kleedkamer was iedereen het erover eens dat de sportvrienden deze middag een prima tegenstander hadden en dat dankzij vereende krachten we nog steeds in de wedstrijd zaten.
Met een aantal frisse krachten startten we de 2e helft. Het beeld veranderde enigszins. De sportvrienden waren vaker op de helft van de tegenstander te vinden en dit leidde tot enkele corners en vrije trappen. Daaruit werden ze echter niet gevaarlijk.
SVI daarentegen loerde op de omschakeling. Voor de sprotvrienden was het prettig dat ze dit niet goed uitspeelden en als het wel lukte was het man of the match Rob die redding bracht.
Met nog een kwartier op de klok hield hij de spits in een 1-op1 wederom van scoren af en steeds meer ontstond het geloof dat de sportvrienden alsnog een punt konden overhouden aan deze wedstrijd.
Een counter van SVI werd vlak voor de 16 meter onschadelijk gemaakt en leverde een vrije trap op een mooi plek op. Een goed, hard en geplaatst schot liet Rob kansloos en het 2e dode spelmoment doelpunt was een feit. De spreekwoordelijke handdoek werd gegooid. De sportvrienden hadden de pijp leeg en probeerden tegen beter weten in nog iets te forceren. Daarbij werden posities verlaten en ontstond er veel ruimte. Deze ruimte werd door SVI slecht gebruikt.
In de allerlaatste aanval was het de spits van SVI die de 1-op-1 nu wel wist om te zetten in een doelpunt en de goed leidende scheidsrechter vond het welletjes. De 1e wedstrijd van 2026 ging terecht verloren.
Gezien de weersomstandigheden spelen de sportvrienden dit weekend niet. Op 7 februari gaan we naar de buurman HTC om te strijden voor de 1e 3 punten in dit kalenderjaar.
“Zijlijner”
