De Engelse uitdrukking “too little, too late” wordt vaak gebruikt om aan te geven dat een inspanning of reactie niet voldoende is en te laat komt om nog verschil te maken. Het benadrukt dat er wel actie is ondernomen, maar dat die pas kwam nadat het probleem al te groot was geworden. In het Nederlands zou men zeggen: “het is een druppel op een gloeiende plaat,” of “mosterd na de maaltijd.”
Wanneer we deze uitdrukking toepassen op het seizoen van de sportvrienden, valt het op dat hun inspanningen pas aan het einde op gang kwamen. Net als bij “too little, too late” waren er wel momenten van strijd en inzet, maar die kwamen pas nadat de kansen eigenlijk al verkeken waren. Je zou kunnen zeggen dat het team pas begon te knokken toen het eigenlijk al te laat was om nog een echte comeback te maken; het was mosterd na de maaltijd, hoe hard ze ook hun best deden.
In de laatste wedstrijden van het seizoen bleek dat de sportvrienden telkens nét tekort kwam. Zo waren er momenten waarop ze dicht bij een voorsprong waren, maar door een paar slordige passes en gemiste kansen gaven ze de tegenstander ruimte om de winst binnen te halen. Vooral in de slotfase van sommige duels werd het resultaat verspeeld; ondanks een fel slotoffensief kwam de aansluiting niet meer tot stand. Het team probeerde weliswaar nog met man en macht terug te komen, maar telkens was het al te laat: het gevoel van een gemiste kans overheerste, en de overwinning gleed letterlijk uit hun handen.
Afgelopen zaterdag bracht de ontmoeting met ASC 8 een bijzondere sfeer met zich mee. De wetenschap dat ASC als zelfstandige vereniging binnenkort ophoudt te bestaan, hing als een melancholische sluier over het veld. Het was een wedstrijd die niet alleen om punten ging, maar vooral om herinneringen, afscheid en de laatste echo van een club die vele jaren haar eigen identiteit heeft gekoesterd. Het gevoel dat hier iets ten einde kwam, was tastbaar: spelers, supporters en vrijwilligers waren zich er allemaal van bewust dat dit een van de laatste keren was dat ze het karakteristieke ASC tenue zagen schitteren, en dat bepaalde rituelen en tradities voorgoed zouden verdwijnen.
Met het oog op de toekomst smelt ASC samen met sv Dalfsen tot FC Dalfsen, een stap die voor de jeugd al sinds 2016 werkelijkheid is, maar nu ook voor de rest van de vereniging definitief wordt. Waar het voor de jeugdteams al vertrouwd is om onder de vlag van FC Dalfsen te spelen, betekent het voor de senioren en de overige leden een ware overgang — een nieuwe start, maar ook het loslaten van het vertrouwde. Het is een mooi, maar ook weemoedig moment: het einde van een tijdperk, waarin de naam ASC nog met trots werd geroepen, en het begin van een gezamenlijke toekomst waarin herinneringen aan het oude worden meegenomen in het nieuwe verhaal.
De sportvrienden hebben door de jaren heen menig duel met ASC uitgevochten. Waar ze vroeger vaak als winnaar het veld verlieten en hun dominantie konden tonen, is het tij de laatste seizoenen duidelijk gekeerd. Steeds vaker moesten ze toezien hoe ASC hen de baas was en verlieten ze met een bittere nasmaak het veld. Het gevoel van vroeger — dat ze altijd de bovenliggende partij waren — heeft plaatsgemaakt voor een besef dat de rollen inmiddels zijn omgedraaid, wat de wedstrijden extra beladen maakt en de rivaliteit alleen maar versterkt.
Deze zaterdag was Lars weer bereidt gevonden om onder de lat plaats te nemen. En ook Kevin kwam vanuit het 7e de sportvrienden versterken, waar Quinten uit het 8e de selectie compleet maakte. Voor Matthijs was het deze week ook weer bijzonder. Vorige week goed vlaggend vergeten in te brengen, startte hij deze keer in de basis. En waar het de laatste keer is dat ASC onder die naam speelt, is het voor Matthijs ook de laatste keer tegen ASC. Volgend jaar gaat hij zijn kunsten voornamelijk tonen bij 45+ en zal hij op zaterdag het 1e elftal aanmoedigen.
ASC beschikt over een jong vriendenteam. Een muziekbox langs de lijn schalt klassiekers van Hazes en na de wedstrijd werd ook duidelijk dat de podcast van de sportvrienden met plezier beluisterd wordt.
Over de eerste helft kunnen we verder kort zijn. Op het hoofdveld werd duidelijk dat ASC goed uit de voeten kan op kunstgras. De sportvrienden waren figuranten op hun eigen terrein en ASC legde de wil op. Niet dat de sportvrienden geen mogelijkheden kregen, maar deze strandden vaak in schoonheid, nog voordat het een mogelijkheid werd.
ASC liet zien dat ze met kleine, geniepige overtredingen alles in het werk stelden om de drie punten bij te kunnen schrijven. En daar waar de sportvrienden het over kleine, geniepige overtredingen hebben, zullen ze bij ASC vermelden dat ze de duels niet schuwden. Toen man of the match Cris voor de zoveelste keer een tik kreeg van zijn tegenstander, was voor hem de maat vol.
Het eerstvolgende duel vereffende hij de rekening. De speler, overigens een look-a-like van Catweazle, bekend van de gelijknamige kinderserie uit de vorige eeuw, kreeg een mannelijk duel te verduren. Overigens stond het toen als 0-1 door een doelpunt van ASC en was Ane Marius met kuitklachten al lang en breed uit het veld verdwenen.
Tijdens de drinkpauze halverwege de 1e helft werd het tactisch plan enigszins aangepast, maar tot verbetering leidde niet. Vlak voor rust frommelde ASC de 0-2 binnen en met lood in de schoenen zochten de spelers de kleedkamer op.
De nodige wissels werden ingebracht. Henk kon niet verder in verband met knieklachten en ook Matthijs nam plaats op de bank. Een strijdplan werd bedacht en de tweede helft was van een ander kaliber dan de eerste.
Leek het aan het eind van de eerste helft erop dat de sportvrienden naar de slachtbank geleid werden, de tweede helft lieten ze zien dat ze het spel wel in handen konden krijgen.
Lars werd de tweede helft één keer getest en slaagde met verve. Vakkundig redde hij op een schot onder in de hoek. De rest van de tweede helft was hij toeschouwer en zag hij hoe het spel zich 50 meter verderop afspeelde. De sportvrienden draaiden de duimschroeven aan en de ene na de andere aanval werd opgezet. De eindpass was niet altijd goed of een speler van ASC wist een voet tegen de bal te krijgen of een schot te blokken.
Ook de tweede helft volgde een drinkpauze en besloten werd om 3-4-3 te gaan spelen om nog meer druk vooruit te kunnen zetten. Dit resulteerde in een prima schot van Kevin, maar gezegd moet worden dat de keeper van ASC met een katachtige reactie zijn ploeg behoede voor de aansluitingstreffer.
Deze kwam er echter wel een kwartier voor tijd. Het was Kevin die alleen voor de keeper gezet werd en de bal simpel in het net schoot.
ASC was sinds de rust verdergegaan met tikjes uitdelen. De goed leidende scheidsrechter gaf diverse waarschuwingen, maar geen kaarten. Bas was hier uiteindelijk dusdanig gefrustreerd over, dat hij de aanstichter pootje lichtte. Een terechte gele kaart en 10 minuten strafbank was het gevolg.
Menig toeschouwer dacht dat hiermee de wedstrijd gespeeld zou zijn, maar zelfs met tien man waren de sportvrienden de bovenliggende partij. De kansen waren alleen niet besteed aan de sportvrienden en bij een laatste vrije bal kon de mee naar voren gekomen Lars ook het verschil niet meer maken.
En zo was de volgende onnodige verliespartij een feit. De sportvrienden begonnen vandaag “too little, too late” met voetballen. Als dit spel 90 minuten vertoond zou worden, was de middag waarschijnlijk anders verlopen. Dat zullen we alleen nooit weten.
Zaterdag staat de uitwedstrijd bij USV 3 op het programma. En wie weet vieren we nog een feestje bij terugkomst op de Vegtlust waar het eerste en het tweede kampioen kunnen worden.
”Zijlijner”
